H ADVAITA ΤΟΥ JEAN KLEIN

                                 
                                   ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ

"Η ηρεμία, η ησυχία στην παρουσία του δεν είναι ανάμνηση ούτε προσδοκία. Πέφτει σαν καταχνιά πάνω στις χωριστικές γραμμές των αντικειμένων-σκέψεων και τα σβήνει απορροφώντας τα.'Υστερα, μέσα σ'αυτή την καταχνιά, τα λόγια δεν έχουν πλέον οξύτητα, χάνουν τα ψυχολογικά τους αποθέματα της επιθετικότητας, της άμυνας. Ακούγονται σαν τους ήχους του μωρού: ήχοι απλοί, αγνοί, πρωτόγνωροι, πρωτόφαντοι. Ήχοι αμιγείς, ανόθευτοι, αρχέγονοι ήχοι, πρωτογεννημένοι ήχοι, κυοφορούντες.

Δεν είναι ήχοι του νου, σκέψεις-νοήματα, συγκίνησες που έρχονται και φεύγουν αφήνοντας σε άδειο, κενό όπως πριν. Είναι καθάριες αίσθησες, θρόισμα φύλλων, φλοίσβος της θάλασσας, βροχή γλυκιά του χινοπώρου.'Ερχονται σαν αστραπές στη νύχτα του νου, δείχνουν προς την πηγή τους κι εξαφανίζονται σ' αυτήν."

(ADVAITA, ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΟΣ:  
JEAN KLEIN,  A.K. COOMARASWAMY,  Ι.Ν. ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ.  
Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος 2014)