ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ ΡΙΝΖΑΪ

Ο φόβος της δικής μου ιστορίας,

ο άνθρωπος

που μπαινοβγαίνει

με αθέλητη όρμή

ανάμεσα σε ημερομηνίες,

με εμμονές αδιάφορες

σε δίκη κοινής γνώμης,

χωρίς μιλιά ως όνειρο

χωρίς σώμα ως βάρος,

ο ανθρωπος αυτός δίχως σπίτι.